Ormana bahar gelmişti. Her taraf yeşil bir elbiseye bürünmüş gibiydi.Tüm hayvanlar güneş ve yeşilin tadını çıkarıyordu.Yaşam çok güzel devam ediyordu.

Sevimli karınca Rudi,her zaman ki gibi yuvasına yiyecek taşımakla meşguldü..Bu çalışmaları yaz mevsimi boyunca devam etti.Bütün ambar ve kilerleri yiyeceklerle doldurdu.Onu çalışırken gören diğer hayvanlar ve böcekler:

-Yeter artık Rudi,bu gidişle açlıktan değil çok çalışmaktan ölüp gideceksin.diye dalga geçiyorlardı.O ise bunların hiç birine kulak asmıyor çalışmasına devam ediyordu.Aslında çalışmayı da çok seviyordu.

O yıl kış erken geldi.Güneşli günler çabuk geçti.Kar kapıya dayandı.Karınca Rudi içi rahat bir şekilde yuvasında uzanmış yorgunluk atıyordu.

Kışın en şiddetli zamanında onunla alay eden böceklerin yiyecekleri tükenmişti.Gelip karınca Rudi’ye yiyecek vermesi için yalvarmaya başlamışlar.Bir çoğunun yanında yavruları da varmış.Rudi yavruların açlığına dayanamamış,evinin kapısını dostlarına açmış.Ambarında  ve kilerinde ne varsa dostlarıyla paylaşmış.Onunla alay edenlere bir insanlık dersi vermiş.Onlar da hatalarını anlamış,karınca Rudi’den özür dilemişler.

Bundan sonraki mevsimlerde yiyeceklerini zamanında biriktirip kış mevsimlerini daha rahat geçirmişler.

.imcinitas.ılkogertimoykulerim.mamak07032008