Vurdu yüzüme ziyası kamerin

Rüzgar huzuru usulca boğuyor

Şu karşıda duran puslu fenerin

Kör ışığı bedenimi boğuyor

Kanlı bir hançer saplı yüreğimde

Lal oldu bu susmayan dillerim de

Sahipsiz açan çiçekler ömrümde

Ben misali açamadan soluyor

Bana acıyarak bakıyor eller

Küstü bu halime mızraplar teller

Şimdi eskisinden dermansız eller

Celal’in verdiği süre doluyor

Kalp delik deşik atılan oklardan

Nasibini aldı yürek dünyadan

Şu uçsuz bucaksız duran havadan

Bu beden son nefesini soluyor

Hep imkansızlara gönül bağladım

Gülmeyi unutan yüzüme ağladım

Divane misali hep dost aradım

Tuttuğum dalların hepsi kuruyor

Zamansız söndü kalbimin ateşi

Habersiz batıyor hayat güneşi

Ardımda ölümün soğuk nefesi

Canımı almaya zaman kolluyor

BU KADAR MI ZOR…

Bir bakış katresiyle parçaladığın hülyalarım sensiz şimdi

Anlamsız gelgitlere katlanmak bu kadar mı zor

Bir gül bakışına hasretim ya şimdi

Vuslat tecelli eder mi çatlayan gönlüme?

İmkansızı olur kılmak bu kadar mı zor

Azap bakışlarına bin güneşi feda ederken

Bir güneşin alevine gölge olmak bu kadar mı zor

Söylesem tılsımı bozulur mu içimdeki zelzelenin

Izdırap çiçeklerinin bahçevanı olmak bu kadar mı zor

Ezelden beri her mihneti baş tacı ederken

Kerbela rüzgarına na-bela demek bu kadar mı zor

Ey gönül toprağımın hırçın menevşesi!

Kurumuş yapraklarıma can olmak bu kadar mı zor…

Şahin ŞEN