Vurdu yüzüme ziyası kamerin

Rüzgar huzuru usulca boğuyor

Şu karşıda duran puslu fenerin

Kör ışığı bedenimi boğuyor

Kanlı bir hançer saplı yüreğimde

Lal oldu bu susmayan dillerim de

Sahipsiz açan çiçekler ömrümde

Ben misali açamadan soluyor

Bana acıyarak bakıyor eller

Küstü bu halime mızraplar teller

Şimdi eskisinden dermansız eller

Celal’in verdiği süre doluyor

Kalp delik deşik atılan oklardan

Nasibini aldı yürek dünyadan

Şu uçsuz bucaksız duran havadan

Bu beden son nefesini soluyor

Hep imkansızlara gönül bağladım

Gülmeyi unutan yüzüme ağladım

Divane misali hep dost aradım

Tuttuğum dalların hepsi kuruyor

Zamansız söndü kalbimin ateşi

Habersiz batıyor hayat güneşi

Ardımda ölümün soğuk nefesi

Canımı almaya zaman kolluyor