|
Benim Hayatım
Vurdu yüzüme ziyası kamerin Rüzgar huzuru usulca boğuyor Şu karşıda duran puslu fenerin Kör ışığı bedenimi boğuyor Kanlı bir hançer saplı yüreğimde Lal oldu bu susmayan dillerim de Sahipsiz açan çiçekler ömrümde Ben misali açamadan soluyor Bana acıyarak bakıyor eller Küstü bu halime mızraplar teller Şimdi eskisinden dermansız eller Celal’in verdiği süre doluyor Kalp delik deşik atılan oklardan Nasibini aldı yürek dünyadan Şu uçsuz bucaksız duran havadan Bu beden son nefesini soluyor Hep imkansızlara gönül bağladım Gülmeyi unutan yüzüme ağladım Divane misali hep dost aradım Tuttuğum dalların hepsi kuruyor Zamansız söndü kalbimin ateşi Habersiz batıyor hayat güneşi Ardımda ölümün soğuk nefesi Canımı almaya zaman kolluyor
|
||||||||||||||||||||