Gunun birinde bir colde iki kum tanesi karsilasmis ve birbirlerini cok sevmisler uzun bir sure cok yakin olmuslar. Birbirlerini yanlarinda, canlarinda olarak sevmeyi ogrenmisler. Derken bir ruzgar cikmis kum tanelerinden biri yerinde kalirken digeri biraz uzaga savrulmus. Cok uzak degillermis ama yinede goremiyorlarmis birbirlerini. Sevgileri hic azalmamis yine sevmeye devam etmisler. Birbirlerine ulastirabildikleri sesleriyle, haberleriyle yasiyorlarmis ve artik gormeden seslerinde sevmeyi ogrenmisler. Bir gun biri digerine "sevdamiz sonsuza erismesi icin ayni anda bir dilek dileyelim" demis. Ikisi de ayni anda bir dilekte bulunmuslar ve tam o sirada bir firtina cikmis. Bu kavusmamiz, sevdamizin sonsuza dek surmesi olabilir diye ikisi de kendilerini firtinaya birakmislar. Gozlerini kapayip firtina dindiginde sevdalarinin yani basinda olmus olmayi arzulamislar. Firtina o kadar kuvvetliymis ki o gune kadar yillarca yerlerinden kipirdamayan kumlar bile baska yerlere savruluyorlarmis. Firtina gunlerce surmus kum taneleri de oradan oraya savrulup durmuslar. Ikisini de bir sabirsizlik sarmis. Firtina durmuyor aksine artiyormus. Firtina dinmek bilmedikce onlarda sabirla sevmegi ogrenmisler. Gunler gecmis sonunda firtina durmus gozlerini actiklarinda ikisi de baksa alemlerde bulmuslar kendilerini. Bu firtinanin onlari birlestirecegine o kadar inanmislar ki birbirlerini yanlarinda bulamayinca yureklerinde derin bir aci hissetmisler ve aciyla evmegi ogrenmisler. Kendilerine birazcik geldiklerinde ikisi de bu firtinayla baska baska yerlere savrulduklarini anlamislar. Biran olmek istemisler ama sonra birbirlerini hic gormeden, mesafelere, engellere ragmen sevmegi ogrenmisler. "Eskisi gibi bagirsakta sesimiz ulasmaz ki birbirimize" demisler. Ikisi de yeni yerlerinde kimseyle konusmamislar ve yillarca hep susmuslar. Hep yeni bir firtina umidiyle birbirlerine ihanet etmeden beklemisler. Boylece umutla sevmegi ogrenmisler. Yillar gecmis ama sevgileri hic gecmemis. Birbirlerinden hep umutlu olarak yasamislar. Bir gun ikisi de birbirlerinden habersiz ayni anda gozlerini kapamislar ve kavusmak icin yeniden firtina cikmasini dilemisler. Beklemisler beklemisler ama firtina bir turlu cikmamis. Kendilerini tum benlikleriyle firtinaya birakmak icin olduklari yerde donmus durmuslar ama hepsi nafile kucuk bir ruzgar bile cikmamis. Sonunda durmuslar ve gozlerini acmislar. Sevdiklerinin, sevdalarinin, yillarca beklediklerinin tam karsisinda durduklarini gormusler ve hemen ikisi de yillar once diledikleri dilegi animsamislar. Dilek soyleymis "Allah'im bizi birbirimize her seyiyle sevmegi ogrendigimizde kavustur. Ogle kavustur ki sevdamiz sonsuza erissin." Sonunda anlamislar ki birbirlerinden cok uzaklarda gecirdiklerini sandiklari yillari aslinda birbir yani baslarinda gecirmisler. Dileklerinin kabul olmasi icin yillarin gecmesi gerektigini ogrenmisler cunku onlar sevmegi her seyiyle ogrenmegi dilemisler. Dilekleri kabul olmus umutla, sabirla, aciyla, yakinda, uzakta...her seyiyle sevmegi ogrenip birbirlerine kavusmuslar. Sevmegi bildikten sonra mesafeler, acilar, yillar, aylar...asla sevdayi sondurmez ama sevmegi bilmedikten sonra yani basinda ki sevdigini bile yillarca goremeyebilir insan...