K   E   L  E   B   E   K

Iyi kalpli, yalniz bir adam, bir gün bir koza  bulur. Kozanin içinde küçük bir tirtil vardir. Adam çok sever bu tirtili, onunla  tüm yalnizligini, tüm sevgisini paylasir.
Gel zaman git zaman tirtil büyür, güzel bir  kelebek olur. Adam, kelebegine hayran... Birakamaz bir türlü...
Aslinda  kelebegin aklinda daglar, kirlar, çiçekler vardir da; kiyamaz bir türlü adama ve  sevgisine, yalniz birakamaz onu... Üç günlük ömrünü sevildigi ve sevdigi yerde geçirmeye hazirdir... 

Ama adam bilir ki; "sevmek bazen vazgeçmeyi de bilmektedir

Kelebegine son kez bakar ve Onu saliverir özgürlügüne, kirlarina, çiçeklerine dogru... Kelebek Mutlu olmasina Mutlu olur ama Hiç bir  meltem, Hiç bir çiçek yapragi adamin avucunun sicakligina andirmaz... Aklinda  adam, O çiçek senin Bu çiçek benim Dolasir saatlerce... Adam bir kelebege  sevdali, bakip durur bosluguna. Kelebekse hala Konacak sicak bir Avuç aramakta...

 Böylece kelebek sunu anlar: bazen ait oldugumuz  yer orasidir; sicak bir avuçtur biliriz ama o yerin bize ait olma ihtimali bir  hiçtir ... Böylece adam sunu anlar: hiç bir sevdayi yalnizca sevgiyle yasatamazsiniz.. O günden sonra kelebek, adama duydugu özlemi  gömecek  Bir dag aramaya baslar, Ama gücü tükenene dek arayip da bulamayinca  anlar ki; hiçbir dag bir özlemi gömebileceginiz kadar büyük degildir  ...

 Adamsa artik sevdasini koyar simsicak avuçlarina;  Kelebegin yerine... Herkes bir seyler yasar; iyi ya da  kötü, dogru ya da yanlis... Yasadiklarindan bir çikarim yaparak hayatina bir yol  verir; ayni zamanda
düþüncelerine de...