SWEET TWEETY :)

Hayatla röportaj yaptığımı gördüm düşümde...
"Benimle röportaj mı yapmak istiyorsun?" diye sordu Hayat.
"Zamanın var mı?" diye sordum.Gülümsedi.
"Benim zamanım Sonsuzluk" dedi Hayat.

"Ne sorular var yüreğinde?"
"İnsanlarla ilgili en çok neye şaşıyorsun?" diye sordum.Hayat yanıt verdi.
"Çocukluktan sıkılıp büyümek için acele ediyorlar,sonra yine çocuk olmanın özlemini duyuyorlar.Para kazanmak için sağlıklarını kaybediyorlar,sonra sağlıklarını kazanmak için paralarını kaybediyorlar.Gelecekle ilgili endişelenmekten şimdiyi unutuyorlar.Sonra da ne şimdiyi ne geleceği yaşayabiliyorlar.Deneyim iyi bir öğretmendir diyorlar ama deneyimin faturasını ödemek istemiyorlar.Hayatlarını kazanmak için eğitim alıyorlar ama yaşam ustası olmayı bilmiyorlar.Bu nedenle de,hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyorlar,hiç yaşamamış gibi ölüyorlar."
Hayat elimi tuttu.Bir süre sessiz kaldık.Derin bir nefes aldım.Ona,insanların neleri öğrenmelerini istediğini sordum.Hayat yanıtladı.
"Hiç kimseyi seni sevmeye zorlayamayacağını,yapabileceğin tek şeyin seni sevmelerine izin vermelerini isterdim.Affetmenin affederek öğrenilebileceğini öğrenmelerini isterdim.Başkalarıyla kendilerini kıyaslamamayı öğrenmelerini isterdim.İki insanın aynı şeye bakıp farklı şeyleri görebileceğini öğrenmelerini isterdim.Zengin insanın en çok şeye sahip olan değil, en az şeye ihtiyaç duyan insan olduğunu öğrenmelerini isterdim.Bir sevecen yüreği derinden yaralamanın bir anda olduğunu;ama iyileştirmenin çok uzun sürdüğünü öğrenmelerini isterdim.Seni seven insanların duygularını nasıl ifade edebileceklerini bilmedikleri için seni sevmediklerini sanmak yerine onların sevgisini hissetmeyi öğrenmelerini isterdim."
Hayat derin bir nefes verdi.Hayatın nefesi kelimelere dönüştü.
"Söylediklerimi yüreğine kaydet" dedi.Söylediği cümleyi yüreğime kaydettim.
"Başkalarını affetmek yeterli değil, kendini de affetmeyi öğren.’’
Yüreğim kuş gibi hafiflemişti.
"Son bir soru daha,Hayat" dedim.

"Benden ne istiyorsun?" dedim.Bütün odayı beyaz bir ışık kapladı...ve Hayat yanıtladı.
"Senin kendin olmanı istiyorum,yoksa başkası olurdun.Sana bugün ihtiyacım olduğunu bil,yoksa bugün benimle olmazdın.Kendi eşsizliğini ve biricikliğini bil;çünkü ben kendimi tekrar etmeyecek kadar yaratıcı ve zenginim.Ve gerçekten TEK değerli olanım.Değerimi bil."
Hayat'ın içimde dışımda her yerde aktığını hissettim.Kendimizi sevdiğimiz kadar Hayat 'ı sevebilirdik ancak.Ne daha az ne daha fazla...

Hayatımı yeniden yaşayabilseydim hastayken yatağa girer, dinlenirdim...Ben olmadığım zaman herşey kötüye gidecek gibi düşünmezdim...Gül şeklindeki pembe mumu saklamaz, yakardım...Daha az konuşur ama daha çok dinlerdim...Yerler kirlense, masa örtüm lekelense bile daha çok arkadaşımı akşam yemeğine davet ederdim...Şömineyi yakmak isteyen biri olduğunda, leke olacak diye daha az korkardım...Bana gençliğini anlatmaya çalışan dedeme daha çok vakit ayırırdım...Kocamın sorumluluklarını daha çok paylaşırdım...Saçım bozulmasın diye arabanın camının açılmasını önlemezdim...Eteğimin lekelenmesine aldırmadan çimlere otururdum...Televizyon seyrederken daha az, hayata bakarken daha çok ağlar ve gülerdim...Ömür boyu garantili, pratik vs. denilen hiçbir şeyi satın almazdım...Hamileliğimin bir an önce sona erip, doğum yapmayı dilemek yerine, hamile olduğum her anın tadını çıkarırdım...Çocuklarım beni öpmek istediklerinde, asla "Önce git ellerini, yüzünü yıka" demezdim... Onlara daha çok "Seni seviyorum" ve ondan da çok "Özür dilerim" derdim...Ama başka bir hayat verilseydi en çok yapacağım şey; her dakikasını değerlendirmek olurdu...Dikkatle bak...Gerçekten gör...Yaşa...Vazgeçme...Küçük şeyler için şikayet etmeyi bırak...Bana benzemeyenler, benden daha çok şeye sahip olanlar ve kimin ne yaptığı ile ilgilenmezdim...Bunun yerine, ilişkilerimi güçlendirmeye çalışırdım...Unutmayın...Sahip olduğumuz ruhsal, fiziksel ve duygusal her şey için Allah'a şükredin...Tek bir hayatımız var ve bir gün sona eriyor...Umarım her gününüzü değerlendirirsiniz...
(Emma Bombeck Avustralya'da kanserden öldü... Okuduğunuz yazıyı, kanser olduğunu öğrendikten sonra kaleme aldı...)